Intéressant

Le corps d'un adolescent de 4 000 ans près de Stonehenge pourrait donner des indices sur la vie à l'âge du bronze

Le corps d'un adolescent de 4 000 ans près de Stonehenge pourrait donner des indices sur la vie à l'âge du bronze



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Les archéologues ont déterré un adolescent de 4 000 ans qui vivait près de Stonehenge et a été enterré en position fœtale avec un collier d'ambre. Désormais, des archéologues travaillant sur le site de Marden Henge dans le Wiltshire, en Angleterre, étudieront le corps pour déterminer le sexe, l'alimentation, la cause et la période de décès de l'enfant. En examinant les minéraux dans les dents de l'enfant, ils peuvent également être en mesure de dire de quelle partie de l'Angleterre il ou elle était originaire. Les scientifiques espèrent que les études fourniront des informations sur les personnes qui vivaient à proximité et ont construit Stonehenge dans la vallée de Pewsey.

Il est possible que l'adolescent se soit rendu à Stonehenge même, bien que le site où le corps a été retrouvé, à Marden Henge, se trouve à 24 km des cercles de pierres les plus célèbres du monde.

Marden Henge, dont on sait peu de choses, est le plus grand et considéré comme l'un des sites cérémoniels anciens les plus importants de Grande-Bretagne, selon les chercheurs. Les archéologues ont fouillé cet été les vestiges d'une maison vieille de 4 400 ans sur le site, qui se trouve à mi-chemin entre les sites du patrimoine mondial de Stonehenge et d'Avebury.

Le site mondialement connu de Stonehenge, Wiltshire ( Wikimedia Commons )

L'archéologue principal Jim Leary a déclaré au Daily Mail : « Le squelette est une découverte merveilleuse qui nous aidera à nous dire à quoi ressemblait la vie de ceux qui vivaient à l'ombre de Stonehenge à une époque d'activité frénétique. L'analyse scientifique fournira des informations sur le sexe de l'enfant, l'alimentation, les pathologies et la date de l'enterrement. Cela pourrait également faire la lumière sur l'endroit où ce jeune a vécu.

Les bras du squelette étaient croisés, sa tête tournée vers la droite et ses jambes dressées. L'adolescent mesurait 1,5 mètre (4,9 pieds). En plus du squelette, les archéologues ont trouvé des lames, des pointes de flèches en silex, des bracelets de schiste et de cuivre et des poteries décorées. Ils ont également déterré une broche romaine.

"Marden Henge est situé sur une ligne qui relie Stonehenge et Avebury", a déclaré Leary plus tôt ce mois-ci. "Cela pose des questions fascinantes. Les trois monuments étaient-ils en compétition les uns contre les autres? Ou étaient-ils utilisés par les mêmes communautés mais pour des occasions différentes et cérémonies ? Nous espérons le découvrir.

Jim Leary, archéologue principal, avec les vestiges des murs et du sol de l'ancienne maison de Marden Henge (photo de l'Université de Reading)

Il n'y a pas de grand cercle de pierres à Marden Henge. Deux archéologues amateurs, Sir Richard Colt Hoare et William Cunnington, ont creusé un puits dans un énorme tumulus au début des années 1800. Ils n'ont pas fermé le puits, voulant peut-être y retourner. Mais tout le monticule s'est effondré, et il n'en reste plus qu'une élévation de 3 cm dans le sol. Un fermier a ensuite comblé un fossé qui avait entouré le tumulus. Ils ont laissé des traces écrites d'ossements d'animaux, de bois brûlé et de deux fragments d'os humains brûlés, des citations qui intriguent et frustrent les archéologues.

Ce dernier projet d'excavation et de recherche à Marden Henge, qui explorera et enregistrera l'immense site, se déroulera sur trois ans. Les scientifiques espèrent faire la lumière sur la vie des personnes qui exploitaient le centre cérémoniel de Marden mais aussi les environs de Stonehenge.

La maison en cours de fouille se trouvait sur une terrasse dans un petit cercle de talus en terre. Le site avait des remparts qui, selon les chercheurs, mesuraient 3 mètres (10 pieds) de haut et entouraient 15 hectares (37 acres). C'est beaucoup plus grand qu'Avebury et plus grand que Stonehenge lui-même. Leary dit que c'était trop gros pour un objectif pratique, disant au Guardian que c'était peut-être pour montrer son pouvoir et sa richesse dans la capacité d'enrôler une grande main-d'œuvre.

Également sur le site se trouve un complexe romain encore inconnu qui comprend les fondations d'une grange et d'un village médiéval abandonné.

Certaines des pierres dressées à Avebury (photo de Jim Champion/ Wikimedia Commons )

Image vedette : Le crâne de l'enfant après excavation ; les scientifiques espèrent en savoir beaucoup sur la personne enterrée, comme le régime alimentaire, le lieu d'habitation, les maladies, la cause et l'année du décès.

Par Mark Miller


Stonehenge n'est pas le seul monument préhistorique à avoir été déplacé, mais il est toujours unique

J'ai dirigé l'équipe de chercheurs qui a découvert que Stonehenge avait probablement été construit à l'origine dans le Pembrokeshire, au Pays de Galles, avant qu'il ne soit démonté et transporté sur quelque 180 miles jusqu'au Wiltshire, en Angleterre. Cela peut sembler une tâche impossible sans la technologie moderne, mais ce n'aurait pas été la première fois que des Européens préhistoriques réussiraient à déplacer un monument.

Les archéologues découvrent de plus en plus de mégalithes à travers le continent – ​​bien qu'un petit nombre jusqu'à présent – ​​qui étaient auparavant placés dans des monuments antérieurs.


Fahri Xharra : Të parët e të parëve tanë në historinë e Britanisë

Të parët e të parëve tanë në historinë e Britanisë

Shkruan Fahri Xharra

Edhe Perandoria Romake e lindur nga vet ne, që shkatërroi gati çdo gjë të vetën, e cila jetoi mbi një mijë vjet, prapë se prapë vdiç së bashku me gjuhën e saj artificiale tujhën e saj artificiale quatinëtëimën prapë Të vetmit që mbetën nga ajo "pjellë" vetshkatërruese në vijueshmërinë historike jemi prapë ne. Prandaj !

Gjuha dhe historia “greke” e lashtësië mijëra vjeçare ende “jeton” në egoizmin historik të historyëve euripian të cilët nuk e kanë aussi vullnetin e as dëshirën që të shkyqën historiën njëngë heré tire që në shekullin 8-të para eres sonë e vazhdoojnë edhe sot.

Për romakët tashma dihet se kush ishin, si lindën dhe si vdiçën.

Por, 'grekët' nga erdhën, ç`ka sollën me vete? Eshtë e thjesht për tu logjikuar, nuk mundet që një i ardhur me një « fuqi të madhe ushtarake » ( sepse ndryshe nuk bënë ) dhe të shërbehet me gjuhën, historinë de « kulturën Cila ishte ajo gjuhë që ata e flisnin?

Pse e « harruan » gjuhën e tire dhe e morrën shqipen antike si gjuhë të tire të shkencës, kulturës dhe artit? Janë me mijëra pyetje, të cilat nuk kanë përgjegje, por të cilat e kanë një emërues të përbashkët, të shprehur prapë me një pyetje: A mos ishim ne , vet ata nëëëë ia bëtio një pyetke krijuar një "popull " " të ri " nga vet lashtësia e jonë?

Nëse i analizojmë mirë fillimet dhe vazhdimete historisë së romakëve, vijmë në të njëjtin përfundim edhe për historinë "greke". Këtu jemi në një hendikep të madh sepse aq shumë është shkruar në botë , e ne jemi aq shumë të vegjël si dhe shumë përtac që t `i dalim ballë mbrojtjes dëhetëtë të ket.

Por të parët kanë thënë se pika-pika bëhet gjoli, nëse heshtim asgjë nuk pikon e comme nuk rrjedhë.

Të parët tanë që diku para 6 mijë vitesh u shpërgulën në tokat e Britanisë së sotme, e barten civilizimin e kohës me veti, ata i dhan po-në, kohës së tyre,Edhepse fort shlyen vulën e tire në ato étau. Prapë, po kthehem tek « grekët » që na « pushtuan » dhe nuk dihet se as nga erdhën e as pse erdhën dhe nuk e sjellën asnjë gjurmë të veten.

Kur jemi të pellazgët e para 6 mijë viteve, të cekim qe ata i ngritën edhe qendrat e tire ceremoniale fetare apo si të duam t `i quajmë (Centre de cérémonie vieux de 5 600 ans trouvé près de Stonehenge Stone, construit 1 000 ans avant ) dhe pranai e tire tani po zbulohet falë mbetjeve arkeologjike dhe falë AND-s (Stonehenge : l'ADN révèle l'origine des constructeurs)

Në foton e më sipërme e shihni kafkën e vjetër mbi 4 mijë vjeçare të një të riu afër gurëve Menhir (Stonehenge ) i cili ishte i varrosur në krah me një gjerdan qeafës qelibari r Shkenca e madhe sot do iu mundëson arkeologëve që në vendin e quajtur Marden Hengenë Wiltshire, Angli të pëcaktojnë gjininë, ushqimin e përdorur dhe shkakun e vdekjes së djaloshit.

Po punohet edhe në nxjerrjen e mbetjeve të shtëpisë më të madhe ceremoniale të gjetur në Britani.

Të parët tanë e morrën me veti edhe artin e së bukures, dhe aty i krijuan artifaktet nga ari, një mrekulli e rrallë e gjetur për rrethe gurëve Stonehenge. Mrekullia e artit të tire qëndron në përdorimin e elementëve aq të hollë, punë kjo që e deshiangazhimin e ekspertëve të optikës për të thënë fjalën e tyre. Po kaloj për pak sekonda tek historia e jonë më e re se kjo , ju kujtohen pirustët ilir të njohur për përpunimin e arit si dhe filigranistet e deri djeshëm shqiptar .

William Cunnington, arkeologu më i njohur i kohës i cili në vitin 1808 i zbuloi disa gjëra nga e kaluara 6 mijë vjeçare nuk e besoj që e ka ditur se bëhët fjalë për popujt e nukkaëut goseux

Në shkrimin e " L'Indépendant-it " spjegohet që çdo gjë është bër nga të rinjt ( rreth moshes 14-18 vjeç) atehërë kur syri është më i mpreht. Figura e më poshtme e tregon një punë shumë të madhe dore me një saktësi marramendëse në përmbledjen e 140 mijë copëzave me madhësi të një të tretës së milimietrit përërëtër "Kçërërëtër Stone"

Ky civilizim që shkoi andej 6 mijë vjet më parë kishte emër dhe mbi-emër, prandaj kujdes me rrenat “greke”

-Rédacteur scientifique, site Web BBC News Stonehenge : l'ADN révèle l'origine des constructeurs Par Paul Rincon

-ALICIA MCDERMOTT L'examen mégalithique explique pourquoi Stonehenge a été construit sur la plaine de Salisbury

- Un centre de cérémonie MARK MILLER vieux de 5 600 ans trouvé près de Stonehenge, construit 1 000 ans avant l'érection du cercle de pierre

-APRILHOLLOWAYL'étonnante œuvre d'or microscopique de l'âge du bronze des environs de Stonehenge


Des indices

Peut-être que cette découverte donnera aux chercheurs un indice sur la vie de ceux qui ont réellement construit ces sites sacrés. Les examens dentaires peuvent être en mesure de révéler le régime avec lequel ils ont survécu, et ces artefacts pourraient indiquer à quoi ressemblait leur culture, et qui est-ce qui a empilé les pierres et construit des monuments aussi massifs.

L'Université de Reading a dirigé les fouilles à Mardon Henge, que les chercheurs espéraient faire la lumière sur les mystères de Stonehenge. L'un des chercheurs se demande si Stonehenge, Marden Henge et Avebury « se sont affrontés ou ont été utilisés pour différents rituels par les personnes qui vivaient près d'eux ».


Fahri Xharra : Mrekullisë njerëzore më në fund i doli e vërteta- gurët pellazgjik në Britani

Moi qindra vjet, një e vërtetë e fshehur doli në dritë. Po them qindra vjet sepse e kam fjalën tek komunikimi shkencor në Europë, komunikim i cili nuk ka dashur të thotë të vërtetën e gurëve "Menhir" ( angl.stone henge )

« Heronjtë e Trojës me fiset e tyre, që shpëtuan nga shkatërrimi, u shpërngulën për në Europë. Eneu Dardanidi u vendos në Itali, ku pasardhësit e tij themeluan Romën dhe më vonë Perandorinë Romake. Kurse i nipi i tij, Briti, u vendos në Angli. Por atje gjeti popullsinë, e të njëjtit gjak të tij, që kishte krijuar Albionin, siç quhej Anglia e lashtë. Kurse Briti i dha këtij shteti emrin e tij, Britani dhe ndërtoi Londrën, nën shembullin e Trojës, duke e quajtur Troja e re “ –shkruan Elena Kocaçi në librin e saj “Albanët me famë ne mijë”

Po, pse po e përmendi Britin në këtë rast, të gurëve "menhir" - sepse ai shkoi atje ku të parët e tij kishin ngritur civilizim mbi 2 mijë e pesë qind vjet para tij. Eshtë e njejta e vërtetë , ashu si e thotë Robert D `Angely për Aleksandrin e Madh , se pushtimin e tij deri në Indi e kanë lehtësuar hartat e të parëve të vjet tij mikel.

Kur jemi të gurët "Menhir" atyre iu doli autorësia, në bazë së AND-së së kafkës së një të riut të vdekur që 4 mijë vjet (Le corps d'un adolescent de 4 000 ans près de Stonehenge peut donner des indices sur la vie de l'âge du bronze) se njerzit e atyhit, at që i kishin ngritur gurët në formën që e tregon fotografia kishin prejardhje mesdhetare, por edhe nga Azia e Vogël ( sot, Turquie ).

ADN-ja zbulon se britanikët neolitikë ishin kryesisht të prejardhura nga grupet që morën rrugën mesdhetare., dhe duke i studjuar edhe analizuar ADN-në e fermerëve të hershëm britanikë. Pra,përveç bujqësisë, shkuesit neolitikë në Britani e kanë futur traditën e ndërtimit të monumenteve duc përdorur gurë të mëdhenj të njohur si mégalite. (L'ADN révèle que les Britanniques néolithiques descendaient en grande partie de groupes qui ont emprunté la route méditerranéenne, soit en longeant la côte, soit en sautant d'île en île sur des bateaux. circonstances », a déclaré le Dr Carles Lalueza-Fox, qui n'a pas participé à l'étude.)

E kemi një çudi tjetër të manipulimin historik, përsëri nga "grekët", të cilët menjë herë dolën me rrenën e tire të zakonshme që çdo gjë në Europë ka filluar me ata, duke të " të tillë vetëm 800 vjet pes, pra 400 vjet pas Luftës së Trojes.

Për deri sa prapë "shkenca" e jonë historike , si zakonisht e heshtur, grekët shkruajnë : "D'ANCIENS MIGRANTS GRECQUES ONT CONSTRUIT LE CÉLÈBRE STONEHENGE IL Y A 6000 ANS, L'ADN SE RÉVÈLE ! 22 avril 2019 » (« Migruesit e lashtë grek i ndertuan gurët Menhir, para 6 mijë vjetësh »).

Tash duhet të mos befasohemi kur serbët do të thonë që ata ishin të parët e Europes.

Elena Kocaçi shkruan : ”"Le të përkthejë ndonjë étudie gjuhën e tre dialekteve të greqisë antike. Pse nuk e ka bërë kush deri më sot? etnicitetin real të grekëve të vjetër dhe të rishkruajnë historinë ashtu siç është realisht

Të marrin njëherë shqipen e sotme dhe ta provojnë, se nuk i dihet se çfarë befasije mund të marrin. Nëse nuk e bëjnë një gjë të tillë dhe do vazhdojnë t'i trajtojnë dialektet antike pellazge jashtë gjuhës pellazge dhe shqipe, asnjëherë nuk kanë për të marrë gjuhës pellazge dhe shqipe, asnjëherë nuk kanë për të marrë vesh n."

Për emërtimin e gurëve që qëndrojnë në " këmbë" që 6 mijë vjet, duhet të kënaqëm me spjegimin britanik, deri sa etimologët tanë të gjejnë prejardhjen e vërtetë " pierre" et hir ou hîr, "long"[1]), menhir, orthostate ou lith est une grande pierre dressée artificielle) .

Pra sipas gjuhës Brittone « menhir » do të thotë , për « hommes » – guri , për « hir ose hîr » – që rri lartas, ose « një guri i punuar nga njeriu që q me « krye » për pjetë .

Le të jetë ky shkrimi i parë, për mrekullinë e fshehur. Në të ardhmen më shumë për punët e migruesëve tanë në Britanin e Sotme , këtu e 6 mijë vjet më parë.


Stonehenge/ Gurët shtatlartë janë pellazgjikë

Pse as grekët e as romakët nuk e morën përgjegjësinë e ndërtimit e këtyre vendeve kulti nga gurët e lartë?

shkruan Fahri Xharra

Moi qindra vjet, një e vërtetë e fshehur doli në dritë. Po them qindra vjet, sepse e kam fjalën tek komunikimi shkencor në Europë, komunikim i cili nuk ka dashur të thotë të vërtetën e gurëve "Menhir" ( anglais – stone henge).

« Heronjtë e Trojës me fiset e tyre, që shpëtuan nga shkatërrimi, u shpërngulën për në Europë. Eneu Dardanidi u vendos në Itali, ku pasardhësit e tij themeluan Romën dhe më vonë Perandorinë Romake. Kurse i nipi i tij, Briti, u vendos në Angli. Por, atje gjeti popullsinë, e të njëjtit gjak të tij, e cila kishte krijuar Albionin, siç quhej Anglia e lashtë. Kurse Briti i dha këtij shteti emrin e tij, Britani dhe ndërtoi Londrën, nën shembullin e Trojës, duke e quajtur Troja e re" – shkruan Elena Kocaqi në librin e saj "Albanët me famë".

Po, pse po e përmendi Britin në këtë rast, të gurëve « menhir » ? Sepse, ai shkoi atje ku të parët e tij kishin ngritur civilizim mbi 2 mijë e pesë qind vjet para tij. Eshtë e njëjta e vërtetë , ashtu si e thotë Robert D'Angely për Aleksandrin e Madh, se pushtimin e tij deri në Indi e kanë lehtësuar hartat e të parëve të vjet tij mikel.
Kur jemi të gurët "Menhir" atyre iu doli autorësia, në bazë së AND-së së kafkës së një të riut të vdekur që 4 mijë vjet (Le corps d'un adolescent de 4 000 ans près de Stonehenge peut donner des indices sur la vie de l'âge du bronze) se njerëzit e atyhit, ata që i kishin ngritur gurët në formën që e tregon fotografia kishin prejardhje mesdhetare, por edhe nga Azia e Vogël (sot, Turquie).

ADN-ja zbulon se britanikët neolitikë ishin kryesisht të prejardhur nga grupet që morën rrugën mesdhetare, gjë që del duke i studjuar edhe analizuar ADN-në e fermerëve të hershëm britanikë. Pra, përveç bujqësisë, shkuesit neolitikë në Britani e kanë futur traditën e ndërtimit të monumenteve duc përdorur gurë të mëdhenj të njohur si mégalite. (L'ADN révèle que les Britanniques néolithiques descendaient en grande partie de groupes qui ont emprunté la route méditerranéenne, soit en longeant la côte, soit en sautant d'île en île sur des bateaux. circonstances », a déclaré le Dr Carles Lalueza-Fox, qui n'a pas participé à l'étude).

E kemi një çudi tjetër të manipulimin historik, përsëri nga “grekët”, të cilët me një herë dolën me rrenën e tire të zakonshme që çdo gjë në Europe ka filluar me ataëëar, duke , si të tillë vetëm 800 vjet pes, pra 400 vjet pas Luftës së Trojës.
Për deri sa prapë « shkenca » et jonë historike, si zakonisht e heshtur, grekët shkruajnë : « D'ANCIENS MIGRANTS GRECS ONT CONSTRUIT LE CÉLÈBRE STONEHENGE IL Y A 6000 ANS, L'ADN SE RÉVÈLE ! 22 avril 2019 » (Migruesit e lashtë grekë i ndërtuan gurët Menhir, para 6 mijë vjetësh).
Tash, duhet të mos befasohemi, kur serbët do të thonë që ata ishin të parët e Europës.

Elena Kocaqi shkruan : « Le të përkthejë ndonjë étudie gjuhën e tre dialekteve të Greqisë antike. Pse nuk e ka bërë kush deri më sot ? Janë përpjekur dhe asnjë rezultat nuk kanë dhënë. Deri sa nuk e kanë bërë, të pushojnë së gënjyeri për etnicitetin real të grekëve të vjetër dhe të rishkruajnë historinë ashtu siç është realisht.
Të marrin njëherë shqipen e sotme dhe ta provojnë, se nuk i dihet se çfarë befasije mund të marrin. Nëse nuk e bëjnë një gjë të tillë dhe do vazhdojnë t'i trajtojnë dialektet antike pellazge jashtë gjuhës pellazge dhe shqipe, asnjëherë nuk kanë për të marrë gjuhës pellazge dhe shqipe, asnjëherë nuk kanë për të marrë vesh n".
Për emërtimin e gurëve që qëndrojnë në "këmbë" që 6 mijë vjet, duhet të kënaqem me shpjegimin britanik, deri sa etimologët tanë të gjejnë prejardhjen e vërtetë men pierre" et hir ou hîr, "long"[1]), menhir, orthostate ou lith est une grande pierre dressée artificielle).

Pra, sipas gjuhës Brittone « menhir » do të thotë , për « hommes » – guri, për « hir ose hîr » – që rri lartas, ose « një gur i punuar nga njeriu që rri me « krye » përpjetë.
Le të jetë ky shkrimi i parë, për mrekullinë e fshehur. Në të ardhmen më shumë për punët e migruesëve tanë në Britaninë e Sotme, këtu e 6 mijë vjet më parë.


Kur do heshtin grekët me rrenat e tire historike? Gurët shtatlartë janë pellazgjik

Pse as grekët e as romakët nuke moren përgjegjësinë e ndertimit e këtyre vendve kulti nga gurët e lartë ?

Shkruan : Fahri XHARRA

Moi qindra vjet, një e vërtetë e fshehur doli në dritë. Po them qindra vjet sepse e kam fjalën tek komunikimi shkencor në Europë, komunikim i cili nuk ka dashur të thotë të vërtetën e gurëve "Menhir" ( angl.stone henge )

« Heronjtë e Trojës me fiset e tyre, që shpëtuan nga shkatërrimi, u shpërngulën për në Europë. Eneu Dardanidi u vendos në Itali, ku pasardhësit e tij themeluan Romën dhe më vonë Perandorinë Romake. Kurse i nipi i tij, Briti, u vendos në Angli. Por atje gjeti popullsinë, e të njëjtit gjak të tij, që kishte krijuar Albionin, siç quhej Anglia e lashtë. Kurse Briti i dha këtij shteti emrin e tij, Britani dhe ndërtoi Londrën, nën shembullin e Trojës, duke e quajtur Troja e re “ –shkruan Elena Kocaçi në librin e saj “Albanët me famë ne mijë”

Po, pse po e përmendi Britin në këtë rast, të gurëve "menhir" - sepse ai shkoi atje ku të parët e tij kishin ngritur civilizim mbi 2 mijë e pesë qind vjet para tij. Eshtë e njejta e vërtetë , ashu si e thotë Robert D `Angely për Aleksandrin e Madh , se pushtimin e tij deri në Indi e kanë lehtësuar hartat e të parëve të vjet tij mikel.
Kur jemi të gurët "Menhir" atyre iu doli autorësia, në bazë së AND-së së kafkës së një të riut të vdekur që 4 mijë vjet (Le corps d'un adolescent de 4 000 ans près de Stonehenge peut donner des indices sur la vie de l'âge du bronze) se njerzit e atyhit, at që i kishin ngritur gurët në formën që e tregon fotografia kishin prejardhje mesdhetare, por edhe nga Azia e Vogël ( sot, Turquie ).

ADN-ja zbulon se britanikët neolitikë ishin kryesisht të prejardhura nga grupet që morën rrugën mesdhetare., dhe duke i studjuar edhe analizuar ADN-në e fermerëve të hershëm britanikë. Pra, përveç bujqësisë, shkuesit neolitikë në Britani e kanë futur traditën e ndërtimit të monumenteve duc përdorur gurë të mëdhenj të njohur si mégalite. (L'ADN révèle que les Britanniques néolithiques descendaient en grande partie de groupes qui ont emprunté la route méditerranéenne, soit en longeant la côte, soit en sautant d'île en île sur des bateaux. circonstances », a déclaré le Dr Carles Lalueza-Fox, qui n'a pas participé à l'étude.)

E kemi një çudi tjetër të manipulimin historik, përsëri nga “grekët”, të cilët me një herë dolën me rrenën e tire të zakonshme që çdo gjë në Europe ka filluar me ataëëar, duke , si të tillë vetëm 800 vjet pes, pra 400 vjet pas Luftës së Trojes.
Për deri sa prapë "shkenca" e jonë historike , si zakonisht e heshtur, grekët shkruajnë : "D'ANCIENS MIGRANTS GRECS ONT CONSTRUIT LE CÉLÈBRE STONEHENGE IL Y A 6000 ANS, L'ADN SE RÉVÈLE ! 22 avril 2019 » (« Migruesit e lashtë grek i ndertuan gurët Menhir, para 6 mijë vjetësh »).
Tash duhet të mos befasohemi kur serbët do të thonë që ata ishin të parët e Europes.

Elena Kocaçi shkruan : ” “Le të përkthejë ndonjë étudie gjuhën e tre dialekteve të greqisë antike. Pse nuk e ka bërë kush deri më sot ? Janë përpjekur dhe asnjë rezultat nuk kanë dhënë. Deri sa nuk e kanë bërë, të pushojnë së gënjyeri për etnicitetin real të grekëve të vjetër dhe të rishkruajnë historinë ashtu siç është realisht
Të marrin njëherë shqipen e sotme dhe ta provojnë, se nuk i dihet se çfarë befasije mund të marrin. Nëse nuk e bëjnë një gjë të tillë dhe do vazhdojnë t'i trajtojnë dialektet antike pellazge jashtë gjuhës pellazge dhe shqipe, asnjëherë nuk kanë për të marrë gjuhës pellazge dhe shqipe, asnjëherë nuk kanë për të marrë vesh n."
Për emërtimin e gurëve që qëndrojnë në " këmbë " që 6 mijë vjet, duhet të kënaqëm me spjegimin britanik, deri sa etimologët tanë të gjejnë prejardhjen e vërtetë " pierre" et hir ou hîr, "long"[1]), menhir, orthostate ou lith est une grande pierre dressée artificielle).

Pra sipas gjuhës Brittone « menhir » do të thotë , për « hommes » – guri , për « hir ose hîr » – që rri lartas, ose « një guri i punuar nga njeriu që q me « krye » për pjetë .
Le të jetë ky shkrimi i parë, për mrekullinë e fshehur. Në të ardhmen më shumë për punët e migruesëve tanë në Britanin e Sotme , këtu e 6 mijë vjet më parë.


ARTICLES LIÉS

Les archéologues ont repéré le site après qu'un blaireau a déterré une urne funéraire et laissé des tessons de poterie sur le sol autour du tumulus.

Richard Osgood, archéologue principal à la Defense Infrastructure Organisation du ministère de la Défense, a mené une fouille du site et l'a décrit comme une « découverte passionnante ».

Les experts ont déclaré que la découverte pourrait avoir une importance similaire à celle du célèbre Amesbury Archer, qui a été trouvé en 2002.

Parmi les objets trouvés à côté des restes humains incinérés se trouvaient un protège-poignet en pierre (à gauche) et un redresseur de flèche. Cela suggère que le site pourrait avoir été le tumulus d'un archer de l'âge du bronze

Le site a été découvert pour la première fois après que des fragments de poterie d'une urne (photo) aient été ramenés à la surface par un blaireau tunnelier qui creusait dans le tumulus près de Netheravon dans le Wiltshire

A QUI APPARTIENT LES RESTES ?

Des artefacts, notamment des outils de l'âge du bronze, de la poterie et un protège-poignet d'archer, ont été découverts à côté de restes humains incinérés.

On ne sait pas à qui appartenaient également le tumulus et les restes incinérés, mais la présence des outils suggère qu'il s'agissait peut-être d'un archer ou de quelqu'un qui fabriquait des arcs.

Un ciseau en cuivre avec un manche en os décoré a également été découvert, suggérant que le site abrite les restes d'un ouvrier.

Au cours de l'âge du bronze, la crémation est devenue la pratique funéraire préférée plutôt que d'enterrer les morts dans des tombes.

Les objets trouvés près de l'urne seront désormais utilisés pour tenter de fournir des indices quant à leur propriétaire.

Cependant, on ne sait pas à qui appartenaient également le tumulus et les restes incinérés, mais la présence des outils suggère qu'il s'agissait peut-être d'un archer ou d'un fabriquant d'arcs.

"C'était tout à fait inattendu", a déclaré M. Osgood. «Ce sont de merveilleux artefacts du début de l'âge du bronze, environ 2 200 à 2 000 av.

«Il y a des ensembles de blaireaux dans de nombreux monuments programmés – les actions d'animaux fouisseurs sont l'un des plus grands risques pour l'archéologie en Grande-Bretagne – mais faire sortir des objets de cette qualité d'un trou est inhabituel.

«Nous n'aurions jamais su que ces objets étaient là, donc il y a une petite partie de moi qui est assez contente que le blaireau ait fait ça. mais il aurait probablement mieux valu que ces choses soient restées à l'intérieur du monument où elles avaient résidé pendant 4 000 ans.

Au cours de l'âge du bronze, la crémation est devenue la pratique funéraire préférée plutôt que d'enterrer les morts dans des tombes.

Cependant, les objets trouvés à côté de l'urne seront désormais étudiés pour tenter de fournir des indices sur leur identité.

Le site de crémation a été trouvé près de Netheravon, à huit kilomètres au nord de Stonehenge (illustré). Les archéologues ont déclaré qu'il y avait des bancs de blaireaux dans un certain nombre de monuments programmés " mais faire ressortir des objets de cette qualité d'un trou est inhabituel "

Les outils trouvés sur le site (comme ce couteau) suggèrent que les restes incinérés appartenaient à un archer de l'âge du bronze ou à quelqu'un qui fabriquait des arcs et des flèches à l'époque

S'adressant à MailOnline, M. Osgood a déclaré: "Les artefacts nous disent que ceux qui ont mis les restes des individus incinérés dans l'urne pensaient qu'ils avaient une certaine importance."

«Ce sont de beaux objets et il y en a beaucoup. Le couteau en silex est exquis.

«Bien que hautement spéculatif, il est tellement tentant de les considérer comme des objets funéraires en tant que personne liée à la fabrication d'équipements de tir à l'arc.

«À ce stade de l'âge du bronze ancien, il y a plus de 4000 ans, les attributs du tir à l'arc étaient importants dans l'assemblage funéraire bien que ce minerai comprenne fréquemment des pointes de flèches.

« Rassembler tous ces éléments est en effet très inhabituel. Un autre élément alléchant est que, dans la vie, la personne dont nous avons trouvé les restes incinérés aurait probablement su quels étaient bon nombre des secrets de Stonehenge à proximité.

Un ciseau en cuivre (photo) avec un manche en os décoré a été découvert sur le lieu de sépulture lors des fouilles par des militaires blessés et des anciens combattants travaillant dans le cadre de l'opération Nightingale

Le site du tumulus de Netheravon Down (photo) appartient au ministère de la Défense. Le site a été fouillé dans le cadre d'un projet impliquant des militaires blessés et des anciens combattants

Le site a été fouillé dans le cadre d'un projet impliquant des militaires blessés et des anciens combattants.

L'équipe, qui travaille dans le cadre de l'opération Nightingale, a déjà aidé à découvrir les restes d'une femme anglo-saxonne du VIe siècle et les restes d'un guerrier anglo-saxon qui a été enterré avec un bouclier de bronze.

Le projet est utilisé pour aider à la réhabilitation du personnel militaire blessé en Afghanistan.

À côté des restes humains incinérés et de l'urne trouvés sur le site de Netheravon Downs, l'équipe a trouvé un ciseau en cuivre, une scie en bronze et des outils pour redresser les flèches.

Les objets seront exposés au Wiltshire Museum de Devizes plus tard cette année.

Des experts du Wiltshire and Swindon History Center ont examiné les objets.

Ils ont déclaré dans un blog: «Décidé de s'installer dans un monticule pratique, le blaireau a mis au jour par inadvertance des découvertes d'un style et d'une importance similaires à celles trouvées avec l'archer d'Amesbury à proximité.

"Le propriétaire de ces objets était probablement un archer, car les trouvailles comprenaient un protège-poignet utilisé pour se protéger lors du tir d'un arc et des outils en pierre utilisés pour redresser les flèches."

La poterie ramenée à la surface par le blaireau (photo) aurait fait partie d'une urne funéraire

Les outils (photo) et la poterie découverts sur le site de Netheravon seront exposés au Wiltshire Museum

AUTRES TRÉSORS ARCHÉOLOGIQUES DÉTERMINÉS PAR LES Blaireaux

Selon votre point de vue, les blaireaux sont soit une partie fière et précieuse de la campagne, soit un ravageur qui propage des maladies.

Les blaireaux creusent dans la terre molle des tumulus alors qu'ils creusent leurs terriers, ce qui a conduit à un certain nombre de découvertes archéologiques (image en stock)

Quoi qu'il en soit, leur tendance naturelle à rechercher un terrain meuble à creuser lors de la création de leurs sites les a aidés à dénicher un large éventail de trésors archéologiques au fil des ans.

Il s'agit notamment d'un tumulus anglo-saxon du début du VIe siècle sur la plaine de Salisbury, connu sous le nom de Barrow Clump.

Alors que les créatures se frayaient un chemin dans le monticule, elles ont commencé à déterrer les restes laissés par l'ancienne communauté sur le site.

Archaeologists with Operation Nightingale later unearthed the remains of Anglo-Saxon warriors on the sites, including a teenage male buried alongside a drinking vessel.

Badgers had also excavated a tunnel alongside the impressive grave of an elderly warrior buried with his spear, long sword and a shield.

In 2013, tunnelling badgers also uncovered the skeletons of two Slavish noble warriors dating to the 12th Century in Brandenburg, Germany.

The pair were found with a double edged sword, a bowl and snake-shaped belt buckles.


ARTICLES LIÉS

These, and there artefacts and remains of the Yamnaya, have been found dotted around many other areas of the continent.

Some experts claim the presence of their technology and rituals is proof of them preceding their actual migration but others claim they exploited a time when the rest of Europe was weak and vulnerable.

A TIMELINE OF HOW THE YAMNAYA CONQUERED EUROPE

Arrive at the European steppe in the south-east of the continent 5,000 years ago.

Reach the far more central areas which are vastly different and covered in forests in a mere 100 years.

They interbred with the Corded Ware people.

Bell Beaker people appear in Iberia at this time in Iberia.

Bell Beaker culture spreads eastwards over the next few centuries and is embraced by the Corded are people who carry the Yamnaya DNA.

These then interbreed and the so-called Yamnays Beakers travelled to Britain using sea-faring knowledge garnered from the Iberian natives.

They conquer Britain and within a handful of generations the people who built Stonehenge are eradicated form the genetic record.

Various pieces of evidence from the archaeological record, DNA and isotope analysis and even pollen from ancient sites has found the centuries before the dominance of the Yamnaya people to be a time of great suffering.

Vast mega-settlements of the previous era had been razed to the ground after becoming a festering pit for disease and poverty.

The earliest known relative of the black death was discovered dating back 5,700 years.

'These mega-settlements were beginning to be abandoned and burned down a little after 5700 years ago,' Professor Kristian Kristiansen at the University of Gothenburg told New Scientist.

'By 5400 years ago, they were gone.'

Such was the devastation and long-lasting impact of these disease-riddled settlements, evidence of the black death was found in Scandinavia 400 years after the last one was abandoned and destroyed.

The remaining people to survive this bleak and elongated period of history were likely small and weakened from the ordeal.

Carbon dating of a range of products, including arrowheads, bell-shaped pots (pictured) found the Iberian civilisation known as the Bell beaker people collided with the Yamnaya descendants

Britain began the move from 'hunter-gatherer' to farming and settlements about 7,000 years ago as part of the 'Neolithic Revolution'

The Neolithic Revolution was the world's first verifiable revolution in agriculture.

It began in Britain between about 5000 BC and 4500 BC but spread across Europe from origins in Syria and Iraq between about 11000 BC and 9000 BC.

The period saw the widespread transition of many disparate human cultures from nomadic hunting and gathering practices to ones of farming and building small settlements.

Stonehenge, the most famous prehistoric structure in Europe, possibly the world, was built by Neolithic people, and later added to during the early Bronze Age

The revolution was responsible for turning small groups of travellers into settled communities who built villages and towns.

Some cultures used irrigation and made forest clearings to better their farming techniques.

Others stored food for times of hunger, and farming eventually created different roles and divisions of labour in societies as well as trading economies.

In the UK, the period was triggered by a huge migration or folk-movement from across the Channel.

The Neolithic Revolution saw humans in Britain move from groups of nomadic hunter-gatherers to settled communities. Some of the earliest monuments in Britain are Neolithic structures, including Silbury Hill in Wiltshire (pictured)

Today, prehistoric monuments in the UK span from the time of the Neolithic farmers to the invasion of the Romans in AD 43.

Many of them are looked after by English Heritage and range from standing stones to massive stone circles, and from burial mounds to hillforts.

Stonehenge, the most famous prehistoric structure in Europe, possibly the world, was built by Neolithic people, and later finished during the Bronze Age.

Neolithic structures were typically used for ceremonies, religious feasts and as centres for trade and social gatherings.

Yamnaya, untainted by the torrid events which occurred before their arrival, blossomed against the pitiful natives.

Ancient DNA reveals these migrants were well nourished, tall and muscular. Some archaeologists also argue that the warrior tribe consisted of skilled horsemen.

'It looks like they lived mostly on meat and milk products,' says Professor Kristiansen.

'They were healthier and probably physically quite strong.'

A controversial study from 2017 also claimed the burial rituals of the men and women differed in societies after the Yamnaya had invaded and succeeded.

The men maintained their burial traditions while women were buried in the traditional ways of their local civilisation.

This, some say, indicates the Yamnaya invade, massacred all the males and impregnated the women in order to rapidly further their bloodlines.

Such aggressive and murderous behaviour would have inevitably caused some consternation among Neolithic societies struggling to hold back the powerful Yamnaya.

Evidence of a fightback against the brutal folk comes from an archaeological site in Germany called Eulau.

Here, graves were found where large amounts of women and children were buried together.

Isotope analysis of the adults' teeth revealed they were in fact not local to the area and grew up elsewhere before moving to the region - likely women captured by the Yamnaya.

Of the 13 bodies at the site, five suffered injuries which were likely the cause f their death and experts claim this is evidence they were ambushed and massacred by rival tribes in a revenge attack.

The men of the tribe were likely away from the site at the time tending to the cattle when the raid was launched, leaving the women and children defenceless.

Eulau is an example of a fightback from scorned locals, but experts caution that it was likely an anomaly.

Genetic analysis found that the movement of the Yamnaya across the English Channel into England happened around 4,400 years ago and coincides with when the Britons of the time, who built Stonehenge (pictured), completely disappeared from the genetic record

STONEHENGE'S CONSTRUCTION REQUIRED GREAT INGENUITY

Stonehenge was built thousands of years before machinery was invented.

The heavy rocks weigh upwards of several tonnes each.

Some of the stones are believed to have originated from a quarry in Wales, some 140 miles (225km) away from the Wiltshire monument.

To do this would have required a high degree of ingenuity, and experts believe the ancient engineers used a pulley system over a shifting conveyor-belt of logs.

Historians now think that the ring of stones was built in several different stages, with the first completed around 5,000 years ago by Neolithic Britons who used primitive tools, possibly made from deer antlers.

Modern scientists now widely believe that Stonehenge was created by several different tribes over time.

After the Neolithic Britons - likely natives of the British Isles - started the construction, it was continued centuries later by their descendants.

Over time, the descendants developed a more communal way of life and better tools which helped in the erection of the stones.

Bones, tools and other artefacts found on the site seem to support this hypothesis.

Evidence is mounting to support the theory that the Yamnaya were accomplished warriors that defeated all comers in their journey across Europe, but archaeologists warn it may not be that simple and to believe a model based on a single assumption could be a tempting, but misleading, trap.

Propagation of their DNA throughout the continent may have been aided by interceding with different cultures.

Around 4,700 years ago, a population in modern-day Spain and Portugal called the Bell Beaker people were thriving.

This group of people was also made of celebrated warriors who shared similar customs - such as burying their dead in single graves.

Carbon dating of a range of products, including arrowheads, bell-shaped pots and copper daggers proved their origin to be from the Iberian peninsula.

But their culture - but not the people - then migrated west towards central Europe, where it collided with the Corded Ware people of Yamnaya descent heading in the opposite direction.

There is currently no evidence of a conflict, instead the Corded Ware people appear to have embraced the notion 4,600 years ago.

'They simply take on part of the Bell Beaker package and become Beaker people,' says Professor Kristiansen.

This ability to adapt allowed Yamnaya DNA to survive from the original society, into the Corded Ware people and then manifest again as the Beaker people.

A genetic fork was forged by this mixing of the groups and created true Beaker people, who remained in Iberia, and the new branch in modern-day Netherlands with Yamnaya blood.

This mixing was integral to the next step in the journey of these people as they used the sea-faring knowledge obtained from the Beaker people to cross the English Channel.

Once on English turf, the people went about their usual business and eradicated almost all the local inhabitants of the island.

Genetic analysis found that this movement of the Yamnaya descendants happened around 4,400 years ago and coincides with when the Britons of the time, who built Stonehenge, completely disappeared.

There is no remnants of their DNA in the genome of modern people, but more significantly, there is no proof of the original Brits even a handful or generations later.

Evidence of a fightback against the brutal folk comes from an archaeological site in Germany called Eulau. Here, graves were found where large amounts of women and children were buried together after being massacred in retaliation. Pictured are the bodies of mothers embracing their children in a grave at the site in modern-day Germany

The Yumnaya took over and erased all genetic evidence of the land's previous stewards.

This theory is backed up by David Reich at Harvard Medical School who is due to release a piece of research stating the Yumnaya orchestrated a systematic genocide of Neolithic men.

Original Bell Beaker people collided with the Yumnaya people 4,50 years ago and this provides some of the strongest evidence yet of their brutality.

Forty per cent of all males had a Y chromosome linked to Yumnaya, indicating after the cultures met, only Yumnaya men were procreating.

'The collision of these two populations was not a friendly one, not an equal one, but one where the males from outside were displacing local males and did so almost completely,' Reich told New Scientist Live in September.


Të parët e të parëve tanë në historinë e Britanisë

Edhe Perandoria Romake e lindur nga vet ne, që shkatërroi gati çdo gjë të vetën, e cila jetoi mbi një mijë vjet, prapë se prapë vdiç së bashku me gjuhën e saj artificiale “latine” pa lënë trashëgimtar të ciliët kishin pë tu quajtur romak. Të vetmit që mbetën nga ajo “pjellë” vetshkatërruese në vijueshmërinë historike jemi prapë ne. Prandaj !
Gjuha dhe historia “greke” e lashtësië mijëra vjeçare ende “jeton” në egoizmin historik të historianëve euripian të cilët nuk e kanë as vullnetin e as dëshirën që të shkyqën një herë e për gjithmonë nga manipulimet e mëdha historike të cilat e filluan “ misionin “ e tyre që në shekullin 8-të para eres sonë e vazhdoojnë edhe sot.

Për romakët tashma dihet se kush ishin, si lindën dhe si vdiçën.
Por, ‘grekët” nga erdhën, ç`ka sollën me vete? Eshtë e thjesht për tu logjikuar, nuk mundet që një i ardhur me një “fuqi të madhe ushtarake “ ( sepse ndryshe nuk bënë ) dhe të shërbehet me gjuhën, historinë dhe kulturën e vendit që e “pushtuan “. Cila ishte ajo gjuhë që ata e flisnin?
Pse e “ harruan “ gjuhën e tyre dhe e morrën shqipen antike si gjuhë të tyre të shkencës, kulturës dhe artit? Janë me mijëra pyetje, të cilat nuk kanë përgjegje, por të cilat e kanë një emërues të përbashkët, të shprehur prapë me një pyetje: A mos ishim ne , vet ata që ia bëmë këtë nderë historisë së lashtësisë duke e mohuar vetvetën dhe duke e krijuar një “popull “ “ të ri “ nga vet lashtësia e jonë?

Nëse i analizojmë mirë fillimet dhe vazhdimete historisë së romakëve, vijmë në të njëjtin përfundim edhe për historinë “greke”. Këtu jemi në një hendikep të madh sepse aq shumë është shkruar në botë , e ne jemi aq shumë të vegjël si dhe shumë përtac që t `i dalim ballë mbrojtjes me nderë të lashtësisë sonë romake dhe greke të vjedhur nga vet ne.
Por të parët kanë thënë se pika-pika bëhet gjoli, nëse heshtim asgjë nuk pikon e as nuk rrjedhë.

Të parët tanë që diku para 6 mijë vitesh u shpërgulën në tokat e Britanisë së sotme, e barten civilizimin e kohës me veti, ata i dhan po-në, kohës së tyre. Edhepse kohë e gjatë nga ajo dyndje, fortunat e kohës nuk e shlyen vulën e tyre në ato vise. Prapë, po kthehem tek “ grekët “që na “pushtuan” dhe nuk dihet se as nga erdhën e as pse erdhën dhe nuk e sjellën asnjë gjurmë të veten.

Kur jemi të pellazgët e para 6 mijë viteve, të cekim qe ata i ngritën edhe qendrat e tyre ceremoniale fetare apo si të duam t `i quajmë ( 5,600-Year-Old Ceremonial Center Found Near Stonehenge, Built 1,000 Years Before Stone Circle was Erected ) dhe pranai e tyre tani po zbulohet falë mbetjeve arkeologjike dhe falë AND-s (Stonehenge: DNA reveals origin of builders )

Në foton e më sipërme e shihni kafkën e vjetër mbi 4 mijë vjeçare të një të riu afër gurëve Menhir (Stonehenge ) i cili ishte i varrosur në krah me një gjerdan qelibari rreth qafës . Shkenca e madhe sot do iu mundëson arkeologëve që në vendin e quajtur Marden Hengenë Wiltshire, Angli të pëcaktojnë gjininë, ushqimin e përdorur dhe shkakun e vdekjes së djaloshit.
Po punohet edhe në nxjerrjen e mbetjeve të shtëpisë më të madhe ceremoniale të gjetur në Britani.

Të parët tanë e morrën me veti edhe artin e së bukures, dhe aty i krijuan artifaktet nga ari, një mrekulli e rrallë e gjetur për rrethe gurëve Stonehenge. Mrekullia e artit të tyre qëndron në përdorimin e elementëve aq të hollë, punë kjo që e deshi angazhimin e ekspertëve të optikës për të thënë fjalën e tyre. Po kaloj për pak sekonda tek historia e jonë më e re se kjo , ju kujtohen pirustët ilir të njohur për përpunimin e arit si dhe filigranistet e deri djeshëm shqiptar .
William Cunnington, arkeologu më i njohur i kohës i cili në vitin 1808 i zbuloi disa gjëra nga e kaluara 6 mijë vjeçare nuk e besoj që e ka ditur se bëhët fjalë për popujt e Mesdheut ose nuk ka guxuar të flet.

Në shkrimin e “ The Independent-it “ spjegohet që çdo gjë është bër nga të rinjt ( rreth moshes 14-18 vjeç) atehërë kur syri është më i mpreht. Figura e më poshtme e tregon një punë shumë të madhe dore me një saktësi marramendëse në përmbledjen e 140 mijë copëzave me madhësi të një të tretës së milimietrit për të nxjerrë diçka madhështore për “King of Stonehenge”

Ky civilizim që shkoi andej 6 mijë vjet më parë kishte emër dhe mbi-emër, prandaj kujdes me rrenat “greke”

Fahri Xharra,28.04.19
Gjakovë


Voir la vidéo: Comprendre son adolescent - Dans la tête dun parent dado (Août 2022).